«Το σώμα είναι μια λειτουργική μονάδα. Σώμα, μυαλό και πνεύμα εργασίας ως ενωμένο σύνολο, χρησιμοποιείται για να θεραπεύσει τον εαυτό του.»

Andrew T. Still

Οι ρίζες της καρνιοϊερής θεραπείας ανιχνεύονται στην Αμερική των αρχών του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα στην έρευνα και εργασία του πατέρα της οστεοπαθητικής επιστήμης Dr. Andrew Taylor Still. Ο Dr. Stil αντιμετώπισε το ανθρώπινο σώμα ως ένα αυτορρυθμιζόμενο, αυτόδιορθούμενο σύστημα, το οποίο λειτουργεί ως μία μονάδα, που η δομή της είναι στενά συνδεδεμένη με την λειτουργία της. Κύριο χαρακτηριστικό ενός υγιούς σώματος, κατά τον Still είναι η αρμονία των συστημάτων που το αποτελούν. Έτσι όταν ένα σώμα βρίσκεται δομικά σε ανισορροπία, θα προσπαθεί συνεχώς από τη φύση του να αναζητά την ομοιοστασία.

Στην συνέχεια ο οστεοπαθητικός Dr William Sutherland μαθητής του Dr. Still εξελίσσοντας το έργο του δασκάλου του, ανακαλύπτει τη παρουσία λεπτών ρυθμών στο ανθρώπινο σώμα. Ο σπουδαίος αυτός οστεοπαθητικός οδηγήθηκε στην ανακάλυψη αυτή έπειτα από επισταμένες μελέτες των εξειδικευμένων αρθρώσεων των κρανιακών οστών. Ο Dr. Sutherland διαμόρφωσε την αιρετική για την εποχή του πεποίθηση πως τα κρανιακά οστά ενός ενήλικα δεν είναι συμπαγή και ακίνητα και ότι οι κρανιακές ραφές είναι στην πραγματικότητα, λεπτές αρθρώσεις που δικαιολογούν την ύπαρξη κίνησης μεταξύ των οστών.

craniosacral

Παρόλα αυτά πέραν της Οστεοπαθητικής κοινότητας, πολύ λίγοι θεραπευτές της τότε εποχής στον δυτικό κόσμο πείθονται ότι τα κρανιακά οστά κινούνται μετά την παιδική ηλικία, μέχρι που αρκετά χρόνια αργότερα εξελίχθηκε το έργο του Dr. Upledger. Το όνομα Κρανιοϊερή θεραπεία επινοήθηκε για πρώτη φορά το 1970 από αμερικανούς ερευνητές και τον οστεοπαθητικό Δρ John E. Upledger ο οποίος εργαζόταν, ως κλινικός ερευνητής, στο Michigan State University. Στόχος του ήταν να διαπιστώσει την εγκυρότητα του έργου του Sutherland και να εξακριβώσει αν τα κρανιακά οστά πράγματι κινούνται ή όχι. Στόχευε, επίσης, να ερευνήσει την σύνθεση του υλικού των κρανιακών ραφών. Το μεγαλύτερο μέρος του μοντέλου του Dr. Sutherland επιβεβαιώθηκε από την έρευνα του, ωστόσο ο Upledger απέδειξε πως η λειτουργικότητα του Εγκεφάλου αλλά και του Νωτιαίου Μυελού εξαρτάται άμεσα από την λειτουργικότητα όλων εκείνων των κατασκευών που τα περιβάλλουν (οστά του κρανίου, του προσώπου, σπονδυλική στήλη, ιερό οστό, ενδοκρανιακές μεμβράνες, σπονδυλικές μήνιγγες, εγκεφαλονωτιαίο υγρό και ότι άλλο έχει σχέση με αυτά) και πως όλα αυτά τα επί μέρους συστήματα αποτελούν το ΚρανιοΙερό Σύστημα. Κατά τον Dr. Upledger ο ρόλος του κρανιοιερού συστήματος είναι τόσο ζωτικός, όσον αναφορά στην παρουσία και την δράση του εγκέφαλου και του νωτιαίου μυελού, ώστε η ανισορροπία ή η δυσλειτουργία του μπορεί να προκαλέσει σε ένα άτομο αισθητικές, κινητικές ή νευρολογικές διαταραχές (π.χ. χρόνιο πόνο, πονοκεφάλους, ημικρανίες, οσφυαλγίες, ισχιαλγίες, κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκού, αυχενικό σύνδρομο, σύνδρομο της κροταφογναθικής άρθρωσης, άγχος, αϋπνία, κόπωση, κακή πέψη κ.α.).

Έτσι θεμελιώθηκε η καρνιοϊερή θεραπεία που αποτελεί μια πολύ λεπτή και απαλή, αλλά έντονη και βαθειά σωματοθεραπεία. Εφαρμόζεται με ήπιους χειρισμούς από κατάλληλα εκπαιδευμένο θεραπευτή, σε διάφορα σημεία του σώματος, κυρίως στα οστά του κρανίου, του προσώπου, στην σπονδυλική στήλη και το ιερό οστό, με σκοπό να εκτιμήσει αλλά και να ενισχύσει την λειτουργικότητα του ΚρανιοΙερού Συστήματος. Βελτιώνοντας τη λειτουργικότητα του Κρανιοιερού συστήματος, ενισχύεται η λειτουργικότητα του Εγκεφάλου.